Lang speelde ik met de gedachte Fransman te worden. Maar dit jaar kwam ik tot de conclusie dat dat toch niet zo’n goed idee was.<\/p>\n
Wat ging er mis? Als reactie op de aanslagen het afgelopen jaar wil president Fran\u00e7ois Hollande de Grondwet wijzigen. Zo wil hij het mogelijk maken om\u00a03,5 miljoen geboren Fransen, die toevallig nog een andere nationaliteit hebben, hun Franse staatsburgerschap af te pakken\u00a0als ze veroordeeld zijn voor terrorisme. Bij aanname van deze wetswijziging zit ik met een dilemma. Ik herberg namelijk twee potenti\u00eble verdachten: een\u00a0zestien maanden oude\u00a0tweeling met de Frans-Nederlandse nationaliteit. Sterker nog: ieder van hun vier grootouders komt uit een ander land. Extra verdacht dus! Dat mijn toekomstige subversieve elementen de Franse nationaliteit kunnen verliezen vind ik niet echt een probleem.<\/p>\n
Het\u00a0Orwelliaanse klinkende\u00a0wetsvoorstel\u00a0\u2018Bescherming van de Natie\u2019<\/a><\/em>\u00a0stuit mij (en duizenden anderen) tegen de borst om een andere reden. Met de grondwetswijziging ontstaan in feite twee categorie\u00ebn burgers. Aan de ene kant de gevaarlijke kosmopolieten en aan de andere kant de onderdanige, maar veilige autochtonen. \u201cMaar dit voorstel is juist bedoeld om de terroristen te bestrijden, niet degene met een dubbele nationaliteit\u201d<\/em>, zeggen de verdedigers. Niet dat dat wat uitmaakt: \u201cHet is puur een symbolische maatregel\u201d<\/em>, gaf premier Valls deze week al toe. Maar juist aan symbolen herkent men de\u00a0gevaren van een regime.<\/p>\n Ik ben zelf immigrant. Weliswaar heb ik om bureaucratische redenen een Nederlands paspoort, maar ik beschouw mezelf als apatride en post-nationalistisch. Ik ben niet in Frankrijk komen wonen om economische of familieredenen. Maar puur omdat ik sinds mijn eerste bezoek aan Parijs, op een schoolreisje, verliefd was geworden op de Franse hoofdstad. Mijn landverhuizing verliep\u00a0zeer eenvoudig. Op een dag nam ik de Thalys van Amsterdam naar Parijs (een rit die toen nog 4 uur en 47 minuten duurde). Ik had\u00a0slechts\u00a0een koffer, huurde een shabby hotelkamer en voil\u00e0, ik was Parijzenaar! In die tijd bestond de Europese Unie nog, u weet wel, dat fantastische continent waar meer dan een half miljard burgers vrij konden reizen, wonen en werken waar ze maar wilden. In die\u00a0tijd was\u00a0Schengen synoniem voor voorspoed en vrijheid, en niet van bedreiging en bureaucratie, zoals vandaag.<\/p>\n Sinds mijn vroegste jeugd bracht ik vakanties door in Frankrijk. In iedere stad, groot en klein, stond wel een monument met een rij namen en de tekst \u2018Morts pour la France\u2019<\/em>, gestorven voor Frankrijk. Dat klonk\u00a0wel chic. Ik zag die tekst al voor me, op mijn eigen grafsteen, op de begraafplaats P\u00e8re-Lachaise, bij voorkeur ergens aan het einde van de 21e eeuw. Om te sterven voor Frankrijk, zo dacht ik, was het wel handig om eerst Fransman te worden.<\/p>\n En zo geschiedde. Althans bijna. Een paar jaar nadat ik in Parijs was komen wonen, ging\u00a0ik naar het hoofdkantoor van politie<\/a>, op het \u00cele de la Cit\u00e9. Ik wilde weten welke formaliteiten er nodig waren om lid te worden van de club van Alberto Uderzo, Marie Curie, Milan Kundera en David Trezeguet, allemaal illustere buitenlanders die zich tot Fransman hadden laten ombouwen. In een aftands kantoor ontweek een grommende agente mijn allochtone blik. Ze\u00a0schoof me\u00a0het formulier Cerfa N\u00b0 12753*01<\/a> toe, \u2018Aanvraag tot het verkrijgen van de Franse nationaliteit\u2019. De eerste etappe was volbracht!<\/p>\nMorts pour la France<\/h4>\n
Formulier<\/h4>\n